„Breytist nánast ekki neitt ef við myndum ganga inn í ESB“

Greinin er í eðli sínu viðtal við einn nafngreindan heimildamann, Sonju Ýri Þorbergsdóttur, og ber þess merki. Blaðamaðurinn reynir að setja málin í samhengi með því að nefna afstöðu Sólveigar Önnu Jónsdóttur hjá Eflingu og Vilhjálms Birgissonar hjá Starfsgreinasambandinu, sem er vel gert; þar fær lesandinn a.m.k. vísbendingu um klofninginn innan verkalýðshreyfingarinnar. Hins vegar fá þau ekki rými til að svara þeim fullyrðingum Sonju að „nánast ekkert breytist" í vinnumarkaðslöggjöfinni. Þetta er veikleiki sem skiptir máli, því kjarni greinarinnar er umdeilanleg stjórnmálaleg staðhæfing sem birt er sem nánast staðreynd án gagnrýninnar skoðunar. Engin óháð sérfræðiheimild, t.d. fræðimaður í vinnurétti eða viðskiptalögfræði, er notuð til að staðfesta eða véfengja mat Sonju. Fullyrðingar hennar um að ESB-reglur kveði ekki á um kjarasamninga eða almannatryggingar eru ekki rangar á yfirborðinu, en flóknara samspil tilskipana og dómaframkvæmdar ESB-dómstólsins er ekki rætt. Framsetningin hallar að „já"-hliðinni, ekki vegna þess að blaðamaðurinn taki beina afstöðu, heldur vegna þess að greinin gefur einum aðila nánast allt rýmið til að byggja sína röksemdafærslu óáreittan. Sem viðtal er þetta skiljanlegt, en fyrirsögnin gefur í skyn almenna fréttaflutnings­niðurstöðu, ekki persónulega skoðun viðmælanda.