Vildu forsjá barna sinna til baka og hótuðu að hætta við skilnaðinn ef þau fengju ekki sínu framgengt

Fyrsta setningin segir að Landsréttur hafi „svipt“ hjónin forsjá. Í lokin kemur hins vegar fram að rétturinn hafi staðfest sviptingu sem héraðsdómur hafði þegar dæmt. Munurinn skiptir máli, því lesandinn fær ranga mynd af því hvaða dómstig tók ákvörðunina. Hvorki málsnúmer né dagsetning dómsins eru nefnd, þótt þau myndu gera lesandanum kleift að fletta dómnum upp.

Ein heimild býr að baki allri frásögninni, dómurinn sjálfur, og hún er vel endursögð. Sjónarmið foreldranna birtast aðeins eins og dómurinn lýsir þeim. Það er eðlilegt þegar fjallað er um dómsúrlausn, en blaðamaður hefði getað leitað til lögmanna þeirra.

Alvarlegasta álitaefnið er þó persónuvernd. Dómar í barnaverndarmálum eru birtir án nafna, en greinin tínir saman komuár, tímasetningu verndar, fæðingu barns í flóttamannabúðum, ólæsi móður og ofbeldi á veitingastað. Í litlu samfélagi geta slík atriði dugað til að þekkja börnin. Fyrirsögnin velur auk þess dramatískasta atriðið úr dóminum í stað kjarna málsins.