Súri sannleikurinn um rakastjórnun - Þekkingin er til, en húsin leka samt enn
Byggingaverkfræðingur heldur því fram að þekking á rakavörnum hafi lengi legið fyrir á Íslandi en ekki skilað sér í framkvæmd, og nefnir Fossvogsskóla og Ölduselsskóla sem dæmi. Hann kallar eftir óháðri úttekt stjórnvalda á rakaöryggi opinberra bygginga og skýrara hlutverki rakaöryggisstjóra.
Heimildaskráin neðst sker sig úr. Í skoðanagrein á Vísi telur höfundur upp Rb-blöð með númerum, lagabálka, leiðbeiningar Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar og erindi Miiu Pitkäranta, svo lesandinn getur sjálfur flett upp undirstöðum röksemdanna. Það er sjaldgæft í þessum flokki.
Heiðarleikinn í málflutningnum vegur jafn þungt. Höfundur dregur sjálfur úr eigin fullyrðingum: tæknifræðimenntun lagðist ekki niður, HMS tók við útgáfu Rb-blaða, viðsnúin þök eru ekki sjálfkrafa gölluð og hvatar á viðgerðamarkaði sanna ekki ásetning. Þar er rökræða, ekki áróður. Þó skýtur skökku við að segja tvívegis að stofnanir hafi „horfið“ og draga það svo til baka nokkrum línum síðar.
Veikleikinn er að meginkenningin, að kerfið hafi brugðist við að beita þekkingunni, hvílir á spurningum fremur en gögnum. Engar tölur eru um tíðni rakaskemmda eða viðgerðarkostnað og ekkert kemur fram um orsakir í skólunum tveimur; höfundur viðurkennir það raunar sjálfur. Heimildir eins og „fréttaflutningur RÚV 2021“ eru líka of almennar til að sannreyna. Greinin rökstyður vel að úttektar sé þörf en sýnir ekki enn hvað hún myndi leiða í ljós.
