Töpum við full­veldinu ef við göngum í ESB?

Greinin er birt sem skoðun og skal metin á þeim forsendum. Rökstuðningurinn er vel uppbyggður og sýnir faglega þekkingu höfundar á þjóðarétti og Evrópurétti. Hann vísar til nafngreindra dóma Evrópudómstólsins, einkum Van Gend en Loos og Costa gegn ENEL, sem eru hornsteinar í Evrópurétti og auðsannreynanlegar heimildir. Samlíkingar hans úr einkarétti, til dæmis um prókúru og fjárhaldsmenn, eru skapandi og skýra vel þann greinarmun sem hann vill draga fram. Greinin er jafnframt heiðarleg gagnvart andstæðingnum: höfundur viðurkennir að sjónarmið Bjarna Más eigi sér stoð í hefðbundnum þjóðarétti áður en hann leggur fram sína gagnrýni. Þetta eykur trúverðugleika röksemdafærslunnar. Einn veikleiki er að greinin fjallar eingöngu um fræðilega og lagalega hlið fullveldishugtaksins en kemst ekki að pólitísku samhengi, svo sem hvaða valdsvið myndu raunverulega flytjast yfir til ESB í tilviki Íslands. Slík útfærsla hefði styrkt röksemdafærsluna enn frekar. Samt sem áður er þetta vel rökstudd og hugsjónahrein skoðanagrein.