Telur búsetuúrræði fyrir börn með fjölþættan vanda eiga heima í höndum ríkisins

Ein rödd ber alla fréttina. Haraldur Líndal fær að setja fram rök sín óáreittur: að sveitarfélögin skorti þekkingu, að ríkið gæti sinnt þjónustunni með minni tilkostnaði og að núverandi fyrirkomulag sé á gráu svæði samkvæmt barnaverndarlögum. Ekkert af þessu er borið undir Barna- og fjölskyldustofu, ráðuneytið, Samband íslenskra sveitarfélaga eða einkareknu úrræðin sjálf. Fyrirsögnin eignar honum skoðunina réttilega, en meginmálið flytur hana án mótvægis.

Lesandinn fær heldur ekki að vita hvað Farsældartún er eða hvort stofnunin á hagsmuna að gæta í því hvernig þjónustunni er skipað. Slíkt samhengi skiptir máli þegar stjórnarformaður talar fyrir breyttu rekstrarformi í málaflokki þar sem miklir fjármunir eru í húfi.

Fullyrðingin um minni tilkostnað er hvorki studd tölum né tilvísun. Lýsing á stefnu stjórnvalda um samkomulag ríkis og sveitarfélaga er auk þess óskýr, svo lesandinn veit ekki nákvæmlega hvaða ákvörðun er gagnrýnd. Fréttin byggir á umfjöllun Kveiks en bætir sjálf litlu við annað en viðbrögð eins aðila.