„Hvert er fórnarlambið?“ – Maðurinn á bak við gjörninginn við Grafarvogskirkju í viðtali

Greinin er í raun einhliða vettvangur fyrir nafnlausan einstakling sem viðurkennir athöfn sem er til rannsóknar hjá lögreglu. Það er réttlætanlegt að veita viðmælanda nafnleynd við þessar aðstæður, en ritstjórnarlega ber miðlinum þá enn meiri skylda til að afla annarra sjónarmiða. Hvorki biskup, fulltrúi Grafarvogskirkju, lögregla né fulltrúar hinsegin samfélags fá að tjá sig, þrátt fyrir að fullyrðingar viðmælandans snúi beint að þessum aðilum. Viðmælandinn fær til dæmis að segja að biskup noti „tvöfalt siðferði" og að hún „trompi" skoðanir annarra, án þess að biskupi sé gefinn kostur á að svara. Þetta er grundvallarbrestur í jafnvægi. Framsetningin er einnig vert að skoða: greinin notar orðið „gjörningur" ítrekað, sem gefur athöfninni listrænan blæ frekar en að lýsa henni sem eignaspjöllum eða óheimilri framkvæmd á eign kirkjunnar. Fyrirsögnin dregur beint úr tilfinningarlegri reynslu þeirra sem upplifðu athöfnina sem árás, með því að setja spurninguna „Hvert er fórnarlambið?" sem aðaláherslu. Fyrir miðil sem birtir þetta sem ritstjórnarefni er þetta vafasöm framing, eða öllu heldur framsetning, sem gerir blaðamanninn að rými fyrir málsvara viðmælandans frekar en gagnrýninn rannsakanda.