Reykjavík er ekki spilaborg
Skoðanagrein húsasmiðs sem talar fyrir betri byggingarmenningu í Reykjavík, leggur áherslu á verkmenntun og langtímahugsun í húsbyggingum. Greinin er tilfinningadrifin og hugsjónaleg en án tilvísana í gögn eða dæmi.
Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur kynntur sem húsasmiður, sem gefur lesandanum viðeigandi samhengi. Sem skoðanastykki er meginröksemdafærslan skýr: Reykjavík þurfi betri byggingarlist, verkmenntun eigi að fá aukið vægi og byggja eigi til langs tíma. Þetta er heiðarlegur boðskapur sem endurspeglar sannfæringu höfundar. Hins vegar er rökstuðningurinn frekar grunnsæður. Fullyrðingar eins og „gráar blokkir rísa á örfáum mánuðum og byrja að láta á sjá innan áratugar" standa algjörlega án dæma eða gagna; ekkert tilgreint hverfi, ekkert verkefni, engin tala. Samanburður við önnur lönd eða borgir sem hafa tekist betur til er hvergi, og engin tilraun er gerð til að útskýra hvaða stefnubreytingar myndu í raun leiða til þessarar framtíðarsýnar. Greinin segir „kennum smíðar" og „byggjum fyrir 100 ár" en útfærslan er algjörlega fjarverandi. Sem rökræða um byggingarstefnu er þetta meira ákall en greining: tilfinningaríkt en grunnt í efnistökum.
