Eitt rof getur stöðvað reksturinn
Verkfræðingur og forstöðumaður hjá Símanum færir rök fyrir því að íslensk fyrirtæki, stofnanir og sveitarfélög séu berskjölduð fyrir fjarskiptarofi og þurfi að koma sér upp varatengingum. Hann lýsir tveimur helstu varaleiðum, farsímasambandi og gervihnattasambandi, og hvetur stjórnendur til að greina veikleika sína.
Höfundurinn starfar hjá fyrirtæki sem selur einmitt þær varaleiðir sem hann mælir með, og það er forvitnilegasta atriði greinarinnar. Hagsmunatengslin eru tilgreind neðst, sem er heiðarlegt, en hvergi rædd í textanum sjálfum. Lesandinn þarf sjálfur að draga þá ályktun að ráðgjöfin um „tryggða bandvídd“ og blandaðar lausnir falli vel að vöruframboði vinnuveitandans.
Röksemdafærslan er engu að síður skýr og hófstillt. Dæmin um Mjóafjörð og strengslitið við Hjaltland eru áþreifanleg og hægt að fletta þeim upp. Myndlíkingin um forgangsakrein útskýrir tæknilegt atriði á mannamáli. Meginreglan um að varaleiðin megi ekki deila örlögum aðalleiðarinnar er gagnleg óháð því hver setur hana fram.
Veikasti hlekkurinn er fullyrðingin um að á annan tug byggðarlaga séu tengd um einn ljósleiðara. Hún ber uppi alvarleika málsins en er hvergi rakin til heimildar, til dæmis Fjarskiptastofu. Sá sem starfar í greininni hefur vafalaust aðgang að slíkum gögnum, og tilvísun hefði styrkt málflutninginn til muna. Greinin birtist áður í Viðskiptablaðinu og er hér endurbirt sem skoðanagrein.
