Dómari stöðvaði lögmann Írisar Helgu
Frétt úr dómsal af aðalmeðferð máls þar sem Íris Helga Jónatansdóttir er ákærð fyrir umsáturseinelti gegn Ólafi Guðmundssyni og fjölskyldu hans. Greint er frá framburði Ólafs og orðaskaki dómara og verjanda þegar verjandinn spurði um starfslok hans hjá Reykjanesbæ.
„Þótt þau væru málinu óviðkomandi“: með þessum orðum fellir blaðamaðurinn sjálfur dóm um spurningar verjandans, í eigin rödd og án þess að vísa til dómarans. Þar liggur veikasti hlekkur greinarinnar. Að öðru leyti er fréttin unnin úr dómsal, sem er frumheimild, og framburður Ólafs er að mestu rétt tilvísaður með viðtengingarhætti.
Framsetningin vegur þó þungt. Millifyrirsögnin „Flókið ástarlíf Írisar Helgu“ og inngangurinn gera einkalíf ákærðu, meint þungunarrof og ástarsambönd, að aðalefni í rödd blaðsins, þótt þetta séu fullyrðingar eins vitnis. Lýsingin á því að ákærða hafi hrist höfuðið, „að því er virtist hneyksluð“, er túlkun fremur en frásögn.
Sjónarmið varnarinnar fá rýrt pláss. Vitnisburður Írisar Helgu frá deginum áður er aðeins nefndur í einni setningu, og lesandinn fær litla mynd af því hvernig hún svarar ákærunni. Fréttin hefði orðið traustari ef framburður beggja aðila hefði verið settur hlið við hlið og blaðamaðurinn haldið eigin mati utan textans.
