Rósa segir ríkið seilast í ævistarf fólks eftir dauðann
Fréttin greinir frá umræðu á Alþingi um frumvarp Rósu Guðbjartsdóttur, þingmanns Sjálfstæðisflokksins, um afnám erfðafjárskatts og andsvörum Guðmundar Ara Sigurjónssonar, þingmanns Samfylkingarinnar. Báðir þingmenn fá að tjá sig, en Rósa fær meira rými, fyrirsögnina og lokaorðin.
Fyrirsögnin, „ríkið seilast í ævistarf fólks eftir dauðann“, er hvergi bein tilvitnun í Rósu í meginmáli. Hún virðist vera umorðun blaðsins sjálfs, og hún tekur upp tilfinningaþrungna orðræðu annars aðilans. Rósa fær einnig yfirfyrirsögnina, meira rými og síðasta orðið, og því hallar framsetningin á flutningsmanninn þótt báðar raddir heyrist.
Betra er að báðir þingmenn fá að gera grein fyrir rökum sínum og orðaskiptin eru rakin skilmerkilega. Sem frásögn af þingumræðu heldur fréttin því í meginatriðum.
Stærsti veikleikinn er að blaðamaður bætir engu við. Hvað skilar skatturinn ríkissjóði á ári? Hvert er skattfrelsismarkið, og hve stór hluti dánarbúa greiðir skattinn? Án slíkra talna getur lesandinn ekki metið hvorki fullyrðingu Rósu um að skatturinn bitni á venjulegum fjölskyldum né fullyrðingu Guðmundar Ara um milljarða tekjutap. Báðar fullyrðingar eru staðreyndir sem kanna má í opinberum gögnum, en fréttin lætur nægja að endurvarpa þeim. Sama á við um samanburðinn við Svíþjóð og Noreg, sem stendur án samhengis.
