Reykholtsmálið: „Ég hef ekki ímyndunarafl í svona ofbeldi“

Styrkur greinarinnar liggur í beinu dómsalsaðgengi: blaðamaðurinn skráir framburð, andsvör og skilaboð sem sýnd voru í dómssal með töluverðum smáatriðum, og lesandinn fær skýra mynd af því sem fór fram. Heimildir eru aðallega framburður ákærða sjálfs, spurningar saksóknara og verjenda, ákæruskjal og skilaboð sem lögð voru fram sem sönnunargögn. Þetta er eðlilegt í dómsalsfréttum. Að sama skapi er vert að benda á að greinin er nánast alfarið séð frá sjónarhóli eins ákærða; framburður brotaþola er aðeins vísað til óbeint og enginn annar ákærði kemur að orði. Þetta er þó skiljanlegt þar sem fréttinni er ætlað að fjalla um þann framburð sem féll þennan dag. Framsetningu myndaritsins vantar stundum skýrleika: fyrirsögn greinarinnar kemur aftur sem undirtexti undir mynd og gæti villst fyrir sjálfstæðri tilvitnun. Einnig er ein málsgreinafyrirsögn („Verjandi í Reykholtsmálinu segist hvorki hafa séð né vitað...") endurtekin orðrétt sem texti neðar, sem bendir til klippuvillu frekar en ritstjórnarvals. Í heild sinni er þetta traust dómsalsfrétt sem gefur lesandanum gagnlegar upplýsingar um gang málsins, án þess þó að setja framburðinn í víðara samhengi eða gera grein fyrir sjónarmiðum annarra aðila.