Hver á að kenna næstu kynslóð tónlistarfólks?
Formaður menntaráðs Reykjanesbæjar varar við skorti á tónlistarkennurum í ljósi þess að sérstakar bakkalárleiðir Listaháskólans verða lagðar niður. Hún vísar til tónlistarstefnu Íslands og kallar eftir kortlagningu á stöðunni og sameiginlegum aðgerðum ríkis, sveitarfélaga og skóla.
Tónlistarstefna Íslands er burðarás röksemdafærslunnar, og það er vel valin stoð. Höfundur byggir ekki á eigin tilfinningu heldur á opinberu skjali þar sem stjórnvöld sjálf viðurkenna að kerfið sé ekki sjálfbært. Greinin er birt sem skoðun og stendur undir því formi af óvenjulegri hreinskilni.
Höfundur viðurkennir að aðsókn að námsleiðum Listaháskólans hafi verið lítil og bendir á að aðrar leiðir standi áfram opnar. Hún neitar jafnframt að skella skuldinni á einn aðila. Tölurnar um kennaradeild FÍH, um 70 nemendur og 43 útskrifaðir á 19 árum, gefa sögulega samhenginu festu. Slík sanngirni eykur traust á málflutningnum.
Veikleikinn liggur í því sem vantar. Rök Listaháskólans fyrir ákvörðuninni koma hvergi fram, þótt þau skipti sköpum fyrir spurninguna „hvað gerðist?“ sem greinin hverfist um. Engin tala fylgir fullyrðingunni um háan meðalaldur stéttarinnar, og hagaðilarnir sem kallað hafa eftir aðgerðum eru ónafngreindir. Höfundur spyr réttra spurninga um aldurssamsetningu og starfslok en hefði, sem formaður menntaráðs, getað svarað hluta þeirra sjálf, að minnsta kosti fyrir eigið sveitarfélag.