Sigmundur Ernir skrifar: Samtök atvinnulífsins afþakka aukið frelsi

Greinin er birt sem lesendagrein og ber þess skýr merki: hún er rökræðuleg og persónuleg, ekki fréttaskýring. Meta ber hana á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika. Sigmundur Ernir setur fram skýra röksemdafærslu, nefnilega að íslenskt atvinnulíf ætti að sækjast eftir nánara samstarfi við Evrópusambandið og að andstaða SA sé sjálfum sér á móti. Þetta er lögmæt pólitísk afstaða. Hann styður meginrök sín með einum áþreifanlegum samanburði: hagvöxtur á mann á Íslandi 0,1% á árunum 2019 til 2025 á móti 1,4% í Danmörku. Tölurnar eru áhugaverðar en heimildin er ótilgreind; lesandinn fær ekki að vita hvaðan þær koma og getur því ekki sannreynt þær á eigin spýtur. Fullyrðingin um að „allir heilbrigðir hægriflokkar Evrópu" aðhyllist sambandið er of víðtæk og vantar rökstuðning, enda má benda á afstöðu breskra Íhaldsmanna eða pólskra og ungverskra ríkisstjórnarmanna sem mótrök. Greinin tekst vel að draga fram kjarnaspurninguna um hvers vegna hagsmunasamtök atvinnulífsins taki þá afstöðu sem þau gera, en svörin eru sett fram sem vangaveltur og getgátur frekar en rökstuddar fullyrðingar. Tóninn er kaldhæðinn og áhrifaríkur en yfirdrátturinn veikir röksemdafærsluna; orðræðan um „einangrunarsinna" og „trúarsamkomur" er fagurgali sem kemur í stað efnislegra raka. Á heildina litið er þetta álitlegur skoðanapistill sem þjónar hlutverki sínu, en honum hefði stoðað betur ef tölulegar fullyrðingar væru studdar skýrum heimildum.