Það er kominn tími á löggjöf um dánaraðstoð á Íslandi
Formaður Lífsvirðingar, félags um dánaraðstoð, færir rök fyrir því að Alþingi setji lög um dánaraðstoð með ströngum skilyrðum. Hún vísar til sjálfsákvörðunarréttar sjúklinga, stuðnings almennings í könnunum og fagnar skýrslubeiðni sem Alþingi samþykkti samhljóða.
Greinin birtist sem skoðanagrein og er metin sem slík. Höfundur er formaður Lífsvirðingar, félags um dánaraðstoð, og það kemur skýrt fram í lok greinarinnar. Lesandinn veit því frá hvaða sjónarhóli er skrifað. Rökfærslan er skipuleg. Hún tengir dánaraðstoð við rétt sjúklinga til að hafna meðferð og nefnir áþreifanleg skilyrði, svo sem staðfestingu tveggja lækna og samviskufrelsi heilbrigðisstarfsfólks.
Upplýsingar um þingmál eru auðvelt að sannreyna: skýrslubeiðni Bryndísar Haraldsdóttur, 39 samhljóða atkvæði og skiladagur 31. janúar 2027. Fullyrðingin um að kannanir frá 2015 sýni stuðning um þriggja fjórðu svarenda er veikari. Hvorki er nefnt hver gerði kannanirnar né hvernig spurt var, og í þessu máli ræður orðalag spurninga miklu. Sama gildir um „sífellt fleiri lönd“, sem hvergi eru nefnd.
Höfundur viðurkennir andstæð sjónarmið, og það er heiðarlegt. Hún svarar þeim þó ekki efnislega. Áhyggjur af fólki í viðkvæmri stöðu eru afgreiddar sem „verstu hugsanlegu sviðsmyndir“, án þess að vísað sé í reynslu þeirra ríkja sem heimila dánaraðstoð. Einmitt þar hefði greinin getað styrkt málflutning sinn mest.
