Gagn­rýnin komi ekki á ó­vart en telja sig vera að gera rétt

Greinin nær til beggja aðila deilunnar: gagnrýni Sólveigar Önnu Jónsdóttur er tilgreind og Stefáni Sveinbjörnssyni gefinn kostur á að svara. Þar skortir þó nokkuð á jafnvægi, því Stefán fær þrjár beinar tilvitnarnir og útskýrir rök sín ítarlega, en sjónarmið Sólveigar Önnu eru eingöngu rakin óbeint; hún fær ekki beina tilvitnun í þessari grein og lesandinn heyrir röddu hennar aðeins í gegnum fréttamanninn. Það vekur spurningar um hvort blaðamaðurinn hafi rætt beint við hana eða vísað í ummæli hennar annars staðar frá, og ef svo er, er uppruni þeirra ummæla ekki tilgreindur. Fullyrðingin um að launahækkun nemi „tæpum tvö hundruð þúsund krónum" og „tólf prósent" er nefnd en grunnupphæð launa er aldrei birt, sem gerir lesandanum erfitt um vik að sannreyna tölurnar sjálfur. Einnig vantar rödd formanns VR sjálfrar, Höllu Gunnarsdóttur, sem er eðlilegt viðfangsefni viðtals þar sem um hennar laun er að ræða. Sá stjórnarmaður sem greiddi atkvæði á móti breytingunni er ekki nafngreindur og ekki rætt við hann, sem er sóun á áhugaverðri heimild. Þrátt fyrir þessa annmarka er uppbygging greinarinnar skýr og málefnið afmarkað; heimildir eru nafngreindar og gagnrýnin ekki dulbúin.