Af hverju fá nemendur sem uppfylla hæfniviðmið ekki hæstu einkunn?
Greinin fjallar um áform mennta- og barnamálaráðherra um að taka upp tölustafseinkunnir í grunnskólum á ný og skýrir muninn á gamla og nýja kvarðanum. Hún rekur gagnrýni úr umsögnum kennara, skólastjórnenda og foreldra í samráðsgátt, einkum um óljósa skilgreiningu einkunnanna 8 til 10 og stuttan innleiðingarfrest.
Lokasetning greinarinnar vekur mesta athygli: „Núverandi 10. bekkingar eiga ekki að vera tilraunahópur og kennarar eiga ekki að vera ólaunað þróunarteymi stjórnvalda.“ Henni er ekki eignaður neinn höfundur. Setningin stendur í rödd miðilsins og breytir skýringarfrétt í málflutning. Sama á við um spurninguna „af hverju þarf að krefjast meira af nemendum?“ og fyrirsögnina sjálfa, sem gerir spurningu gagnrýnenda að spurningu blaðsins.
Framan af er vel unnið. Gamla kerfið og hið nýja eru skýrð með dæmum. Vísað er í kynningarefni Miðstöðvar menntunar og skólaþjónustu, drög að bráðabirgðaákvæði og umsagnir í samráðsgátt, sem lesandi getur sjálfur flett upp. Aðstoðarskólastjóri og deildarstjóri eru ekki nafngreindir, en umsagnir þeirra eru rekjanlegar í opinberri gátt.
Stærsti gallinn er að ráðuneytið og Miðstöðin fá aldrei að svara gagnrýninni. Rök ráðherra eru afgreidd í einni setningu úr kynningu. Enginn er spurður hvers vegna einkunnin 7 táknar að viðmiðum sé náð eða hvernig samræma eigi mat á hæfni umfram viðmið. Í umdeildu máli hefði eitt símtal breytt myndinni verulega.
