Vilhelm Jónsson skrifar: Hættum að næra bankana
Athafnamaður skrifar skoðanagrein þar sem hann gagnrýnir verðtryggingu, háa vexti, hagnað Landsbankans og aðgerðaleysi stjórnvalda. Hann kallar eftir því að lánveitendur og lántakendur deili verðbólguáhættu og að ríkisstjórn og Seðlabanki axli ábyrgð.
Tölurnar standast skoðun en samhengið vantar. Hagnaður Landsbankans, vaxtatekjur og arðgreiðslur eru sóttar í opinber uppgjör og vaxtagjöld ríkissjóðs í áætlanir, svo lesandinn getur sannreynt þær. Höfundur setur 33 milljarða hagnað þó fram sem sönnun á ósanngirni án þess að nefna eigið fé bankans eða arðsemi þess. Hann lætur einnig ósagt að arður til ríkisins léttir á skattgreiðendum, sem veikir ádeiluna á ríkið sem eiganda.
Verðtryggingarkaflinn spyr réttra spurninga, til dæmis um byggingarvísitölu, en sniðgengur helstu mótrökin: að óverðtryggð lán eru í boði og að verðtrygging lækkar greiðslubyrði í upphafi. Heiðarlegri grein hefði tekist á við þau.
Greinin dreifir kröftum sínum víða: bankar, seðlabankastjóri, ríkisstjórn, stjórnarandstaða, álitsgjafar í sjónvarpi, Evrópusambandið og ferðalög ráðherra. Krafan um að seðlabankastjóri íhugi stöðu sína hvílir á litlu öðru en þrálátri verðbólgu. Gagnrýnin á ráðherraflug byggir á „tilfinningu“, ekki gögnum. Höfundur sýnir þó hófsemi með orðum eins og „geta“ og „virðist“ og viðurkennir rétt kjósenda til að hafna breytingum.
