Hver ákveður hvort heyrnarlaus sjúklingur þarf túlk?
Skoðanagrein eftir Sigurlínu Margréti Sigurðardóttur um misræmi milli laga um réttindi sjúklinga og reglugerðar nr. 1145/2015. Lögin tryggja táknmálsnotendum túlkun en reglugerðin virðist láta heilbrigðisstarfsmann meta þörfina. Höfundur bendir á að ráðuneytið hafi ekki svarað efnislega bréfi frá Málnefnd um íslenskt táknmál og Félagi heyrnarlausra.
Í skoðanadálki Vísis eru lagatilvísanir sjaldnast jafn nákvæmar og hér. Höfundur nefnir 5. gr. laga nr. 74/1997, reglugerð nr. 1145/2015 og lög nr. 61/2011 með númeri og ber orðalag þeirra saman, svo lesandinn getur flett öllu upp sjálfur. Rökin eru skýr og hófstillt. Höfundur segir reglugerðina „virðast“ þrengja réttinn og spyr fremur en að fullyrða.
Veikleikinn liggur í framkvæmdinni. Greinin sýnir mun á orðalagi en nefnir ekkert dæmi um að heyrnarlausum sjúklingi hafi verið neitað um túlk eftir mat heilbrigðisstarfsmanns. Án slíks dæmis veit lesandinn ekki hvort vandinn birtist í daglegu starfi eða er fyrst og fremst formlegur. Höfundur veltir heldur ekki fyrir sér hvers vegna reglugerðin var orðuð svona, til dæmis með bráðatilvik í huga.
Fullyrðingin um að málefni táknmáls sitji „lengi á hakanum“ er almenn og ekki studd dæmum. Ferill bréfsins frá 19. maí og þögn ráðuneytisins eru hins vegar rakin til formanns málnefndarinnar. Höfundur greinir opinskátt frá eigin bakgrunni, sem er til fyrirmyndar.
