Vaktin: Í­búum veru­lega brugðið og óttast fram­tíðina í sveitinni

Sem bráðavakt er þetta ásættanleg heimildavinna. Þrír sjálfstæðir nafngreindir aðilar koma fram: embætti bæjarstjóra, yfirdýralæknir Matvælastofnunar og íbúasamtökin Víghóll. Lögreglurannsókn er nefnd og sett í samhengi við fyrri innbrot í svína- og kjúklingabú. Þetta gefur lesandanum sannreynanlegar heimildir og margvíslega sjónarhorn. Hins vegar vantar rödd eiganda Dalsbús algjörlega; hún er lykilaðili sem hefði átt að fá tækifæri til að svara, jafnvel þótt aðeins með setningunni „ekki náðist í eiganda búsins". Tölulegar fullyrðingar eru óljósar: „hundruð ef ekki þúsundir" er óstaðfest mat sem endurtekið er án þess að tilgreina uppsprettu tölunnar, og „fleiri þúsund" í seinna uppfærsluatriðinu er einnig án beins tilvitnunar. Framsetningin er til dæmis áhrifadrjúg með orðum eins og „náttúruparadís" og „vargurinn gengur laus" sem er nær lýsandi orðum Víghóls en hlutlægri fréttamennsku. Vaktar-sniðið veldur töluverðum endurtekningum og skortur á formlegri textaskipan gerir lesandanum erfiðara um vik að greina nýjustu upplýsingarnar frá endursögðu efni. Fyrir bráðafrétt er þetta þó sæmilegt, en eigandinn á búinu og skýrari tölulegar heimildir hefðu hækkað gæðin verulega.