Menntun Helgu Völu er fjárfesting – ekki gjöf
Skoðanagrein fyrrverandi stjórnarmanns í LÍN þar sem haldið er fram að menntun sé fjárfesting, ekki kostnaður, og námslánakerfið þurfi endurskoðunar við. Höfundur vísar í alþjóðleg dæmi eins og Singapúr, Noreg og Sviss til stuðnings og nefnir PISA-rannsóknina sem vísbendingu um stöðu Íslands.
Greinin er skoðanagrein og á að meta sem slíka, þannig að jafnvægi gagnvart andstæðum sjónarmiðum er ekki krafa. Höfundur gefur upp tengsl sín við LÍN, sem er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Röksemdafærslan hvílir þó á nokkuð lauslegum alþjóðlegum samanburði: fullyrðingin um að Singapúr hafi náð „um 150 þúsund dollurum á mann í kaupmætti" er sett fram án tilvísunar í ákveðna heimild eða ártal, og það sama á við um staðhæfinguna um að 40% norrænna námslána breytist í styrk hjá Lånekassen. Þetta eru sannanleg atriði, en nákvæmari tilvísanir myndu styrkja rökstuðninginn. Meginveikleikinn er að greinin gerir ekki grein fyrir þeim sem hún deilir við: ónefndur „hagfræðingur" sem hafi haldið því fram að verið sé að gefa námsmönnum fé er gagnrýndur harðlega, en lesandinn fær aldrei að vita hver viðkomandi er eða í hvaða samhengi orðin féllu. Þetta gerir kjarna röksemdafærslunnar erfitt að meta. Einnig er vert að nefna að höfundur setur fram orsakasamband milli menntunar og hagvaxtar sem algilt, en umræðan í hagfræðinni er töluvert blæbrigðaríkari en hér gefur að líta; fylgni er ekki sönnun á orsakasamhengi. Sem skoðanagrein er þetta ásættanleg rökstuðningur, en hún hefði haft meiri slagkraft með nákvæmari tilvísunum og skýrari grein á mótmælendum.
