Er ríkinu meira treystandi en einkaaðilum?
Móðir skrifar skoðanagrein um vistun barna með fjölþættan vanda og spyr hvort ríkisrekstri sé í raun meira treystandi en einkarekstri. Hún vísar til barnaverndarlaga, lokunar úrræða og brunans á Stuðlum og krefur Barna- og fjölskyldustofu um stjórnunarlega ábyrgð. Niðurstaða hennar er að meta eigi úrræði eftir árangri og öryggi, óháð rekstrarformi.
Í skoðanagrein sem Vísir birtir undir Skoðun ber talnasamanburðurinn í upphafi mestan þunga, en hann er jafnframt veikasti hlekkurinn. Höfundur segir mánaðarkostnað eins barns í einkareknu úrræði nema 15 til 18 milljónum króna og meðferð í Suður-Afríku 300 til 400 þúsundum „samkvæmt þeim forsendum sem ég miða við“. Hreinskilnin er virðingarverð, en forsendurnar koma hvergi fram. Lesandinn veit ekki hvort átt er við mánaðarverð eða heildarmeðferð og getur því ekki metið fullyrðinguna um 40 börn.
Að öðru leyti er rökfærslan traustari en fyrirsögnin gefur til kynna. Vísað er beint í 79. grein barnaverndarlaga, lokun Lækjarbakka og brunann á Stuðlum. Höfundur gerir auk þess skýran greinarmun á refsiábyrgð og stjórnunarlegri ábyrgð, sem er heiðarlegt í ljósi máls sem enn er til meðferðar. Hins vegar eru „fjölmargar skýrslur og úttektir“ hvergi nafngreindar, þótt þær beri uppi stóran hluta gagnrýninnar.
Tvær línur togast líka á: einkarekin úrræði eru fyrst kölluð dýrar geymslur, síðar sögð verja börn betur. Krafan um sömu mælikvarða óháð rekstrarformi brúar bilið aðeins að hluta.