Hilmir snýr heim og enn af erindisleysu fjölmiðlanefndar

Nafngreindar heimildir eru hér nánast engar — fullyrðingin um að RÚV „sogi til sín mannauð annarra miðla og auglýsingatekjur" er sett fram sem staðreynd en styðst við ekkert skjalfest gögn, engar tölur og enga nafngreinda sérfræðinga sem staðfesta hana. Ráðning eins fréttamanns er notuð sem sönnun á kerfislægum vanda án þess að gera tilraun til að rökstyðja þá niðurstöðu með samanburðarlegum gögnum um laun, starfsmannaveltu eða auglýsingatekjur. RÚV fær ekkert svarúrræði — og það veldur því að frásögnin fær pólitískt einnar hliðar blæ sem ætti að kalla á athugasemd. Þar að auki er fyrirsögnin um „erindisleysi fjölmiðlanefndar" fullyrðing sem fær enga stoð í meginmáli pistilsins; nefndin er ekki nefnd með nafni, ekki greint frá verkefnum hennar né hvernig hún hafi brugðist við kærum eða umsóknum. Lokasetningin um áskrift að Viðskiptablaðinu, Fiskifréttum og Frjálsri verslun afhjúpar útgefanda — og þar sem þessir miðlar eru beinlínis þeir sem segja sig þjást af samkeppni RÚV, er höfundur í besta falli í hagsmunaárekstri sem ekki er gerð grein fyrir.