Upp­taka evru á­hættu­söm fyrir lítil hag­kerfi

Greinin er birt sem skoðun, og sú framsetning er eðlileg; hér þarf ekki jafnvægi heldur heiðarlega röksemdafærslu. Á þeim mælikvarða stendur greinin ágætlega. Höfundur vísar í nafngreinda rannsóknarritgerð og opinbera skýrslu, auk gagna Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, og flestum tölum er hægt að sannreyna. Þetta er vandaðri heimildavinna en algengt er í skoðanagreinum. Veikleikarnir eru þó raunverulegir. Í fyrsta lagi er framsetningin einhliða á þann veg að höfundur nefnir sjálfur að skýrsla erlenda sérfræðingahópsins gagnrýni krónu harðlega, en kemst þó fljótt yfir í að lofstæra viðbrögð seðlabankastjóra og aðalhagfræðings á kynningarfundi, án þess að taka efnislega á gagnrýni skýrslunnar. Setningin „óhætt er að segja að þjóðin eigi seðlabankastjóra og aðalhagfræðing bankans mikið að þakka" er meira lofgjörð en rökstuðningur. Í öðru lagi eru nokkrar tölulegar fullyrðingar án beinna heimilda, til dæmis að ríkisútgjöld hafi vaxið hraðar á Íslandi en í nokkru öðru Evrópulandi og að kostnaður aðalskrifstofna ráðuneyta hafi hækkað um 40–85 prósent; lesandinn fær enga vísbendingu um hvaðan þessar tölur koma. Þriðja atriðið er að notkun Finnlands sem aðvörunardæmis er sértæk og villandi án viðurkenningar á öðrum þáttum, eins og áhrifum viðskiptastríðs og tæknigeirans á finnskt hagkerfi, sem snerta ekkert evruaðild sem slíka. Sem skoðanagrein er þetta samt vel yfir meðallagi: rök eru til staðar, heimildir nafngreindar, og afstaðan skýr.