Segir eitt lögbrot ekki réttlæta annað

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í reynd nánast einræðumynd af sjónarmiðum lögmanns mótmælandans. Katrín Oddsdóttir er eina uppsprettan og hennar túlkun á atburðarásinni ræður ferðinni: að Hvalur hafi „villað um fyrir" Hólmsteini, að hann hafi verið „settur í verulega hættu" og að viðbrögð Hvals séu merki um „aukna hörku í samfélaginu". Á móti kemur ekkert sjónarhorn Hvals sjálfs eða áhafnar skipsins; ekki er reynt að ná til fyrirtækisins til að spyrja um ákvörðunina um að sigla, skráningu farþegans eða þeirra öryggisráðstafana sem gripið var til. Einnig vantar rödd lögreglunnar, sem hefði getað skýrt af hverju ekki var tekin skýrsla og svarað samanburðinum sem Katrín dregur fram við fyrri mótmælendur. Þetta ójafnvægi gerir það að verkum að lesandinn fær einhliða mynd af atburðarásinni og lagalegu mati á henni. Framsetningin er samúðardrifin gagnvart mótmælandanum, en nánast ekkert rými er gefið til gagnsæis um hvað annað kann að liggja þarna að baki.