Thomas Möller skrifar: „Það er skrýtið að segja nei“

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og er metin á þeim forsendum. Höfundur flytur skýra pólitíska skoðun og ber ekki að krefjast jafnvægis af honum. Hins vegar má gera kröfur um vitsmunalegan heiðarleika og að fullyrðingar séu sannreynanlegar. Þar skortir talsvert á. Möller setur fram fjölda tölulega ákveðinna fullyrðinga, svo sem „allt að 70% lægri vexti," „200 þúsund króna lækkun matvælaverðs á ári," „um 80% vegakerfis okkar uppfyllir ekki ESB öryggisreglur" og „um 7,3 ára lengri lífslíkur jákvæðs fólks," án þess að vísa í neina tiltekna heimild eða rannsókn. Þetta eru tölur sem lesandi getur ekki sannreynt innan greinarinnar sjálfrar. Vísað er í „nýlega könnun" og „nýlegar rannsóknir" án nánari tilgreiningar. Fullyrðingin um sjávarútvegsstefnu ESB er einfölduð verulega; samanburðurinn við íslensk veiðifélög er hugmyndafræðileg líking sem framsett er næstum sem staðreynd. Afstaða útgerðarmanna og sjávarútvegsstefna ESB eru flóknari málefni en greinin gefur til kynna. Lokasjónarmiðið um jarðflekana, þar sem höfundur dregur pólitíska ályktun af jarðfræðilegri staðreynd, er ljóst skemmtiatriði en einnig dæmi um málflutningsbrögð sem veikja trúverðugleika greinarinnar. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifað og lifandi, en vitsmunalegi heiðarleikinn þjáist af óstuddum fullyrðingum og of einfaldri framsetningu á flóknum málefnum.