EEA Rights: Rules on Paper, Failures in Practice
Carl Baudenbacher, fyrrverandi forseti EFTA-dómstólsins, fjallar um dóm dómstólsins í máli E-1/26 um skilyrði norskra laga um fimm ára samfellda tryggingu fyrir örorkubótum. Hann gagnrýnir viðbrögð norskra stjórnvalda og seinagang Eftirlitsstofnunar EFTA. Hann tengir málið við deiluna um bókun 35 á Íslandi og telur forgangsákvæði nauðsynlegt en ekki nægjanlegt.
Tilvísanir í tilteknar málsgreinar dómsins í máli E-1/26, lagagreinar og málsnúmer Eftirlitsstofnunar EFTA gera lesandanum kleift að sannreyna nær hverja staðhæfingu. Skoðanagrein gerist varla nákvæmari. Höfundur heldur sig jafnframt innan marka gagnanna: hann segir ótímabært að tala um annað NAV-hneyksli þar sem umfang vandans sé óþekkt og viðurkennir að eftirlitsstofnunin hafi brugðist fyrr við nú en áður.
Hagsmunatengsl eru tilgreind í lokin, sem er til fyrirmyndar. Yfirlýsingin nær þó einungis til NAV-hneykslisins, sem greinin tengir einmitt við nýja málið. Afstaða norskra stjórnvalda fær eina setningu í endursögn, og þegar höfundur kallar svigrúm Noregs „meint“ gefur hann sér niðurstöðuna. Rök Noregs fyrir reglunni eru hvergi reifuð, þótt álitið sé ráðgefandi og Hæstiréttur Noregs eigi eftir að skera úr.
Íslenska hliðin, sem varðar lesendur Vísis mest, kemur seint og er rýr. Dómur Hæstaréttar frá 23. september er nefndur án þess að efni hans sé skýrt. Niðurstaðan um bókun 35 er þó heiðarlega rökstudd á báða vegu: forgangsákvæði sé nauðsynlegt en ekki nægjanlegt.
