Þegar veikindaleyfi verður að fríi
Gunnar Ármannsson lögmaður skrifar skoðunargrein í tilefni af athugasemd í umræðu um uppsagnir hjá Reykjavíkurborg. Hann varar við því viðhorfi að veikindaréttur sé inneign sem nýta megi án heilsufarslegrar ástæðu. Hann telur slíkt viðhorf grafa undan trausti til þeirra sem raunverulega eru veikir.
Höfundur gerir það sem margir skoðanahöfundar vanrækja: hann tekur skýrt fram að athugasemdin sem kveikti skrifin gefi „engan grundvöll“ til að saka starfsfólk borgarinnar um misnotkun. Hann ver jafnframt rétt veikra til virkni utan vinnustaðar. Þetta er heiðarleg afmörkun og hún styrkir málflutninginn.
Meginfullyrðingin, að viðhorfið um veikindarétt sem inneign sé útbreitt, hvílir þó eingöngu á eigin starfsreynslu höfundar. Hann er lögmaður en nefnir hvorki kjarasamninga, lagaákvæði né tölur um veikindafjarvistir. Lesandinn fær heldur ekki að vita hvort höfundur starfar fyrir vinnuveitendur eða launafólk, þótt það skipti máli um sjónarhornið sem reynslan er sprottin úr.
Ein mótbára er ekki rædd. Starfsmaður getur haft gilda heilsufarsástæðu sem hann kýs að halda fyrir sig af persónuverndarástæðum. Spurningin „ef engin heilsufarsleg ástæða liggur fyrir“ gengur í raun út frá því að ástæðan sé ekki til, þótt hún hafi aðeins ekki verið sögð. Röksemdafærslan er yfirveguð en stendur á þrengri grunni en framsetningin gefur til kynna.
