Var boðuð í hátt í 50 skýrslutökur
Frétt frá aðalmeðferð í Héraðsdómi Reykjaness þar sem Íris Helga Jónatansdóttir er ákærð fyrir umfangsmikið umsáturseinelti og fleiri brot gegn níu brotaþolum. Greint er frá framburði hennar, þar sem hún neitaði að mestu sök og bar við minnisleysi, og frá spurningum um gögn sem fundust í tölvu hennar.
„Svörin voru með nokkrum ólíkindabrag.“ Með þessari setningu stígur blaðamaðurinn út úr hlutverki fréttaritara og leggur mat á framburð sakbornings áður en dómurinn hefur gert það. Sama gildir um fullyrðinguna að „ekkert bendir til þess“ að brotaþoli hafi gerst sekur um það sem hann er sakaður um. Hún er ekki eignuð neinum, hvorki ákæruvaldi, lögreglu né gögnum málsins. Millifyrirsögnin „Notaði sjálf falska reikninga“ setur svo eitt atriði ákærunnar fram sem staðreynd.
Styrkur fréttarinnar liggur í frumheimildinni. Blaðamaður sat aðalmeðferðina og vísar í ákæruskjalið, umfang þess og fjölda ákæruliða. Lesandinn fær framburð Írisar Helgu milliliðalaust og sér hvaða spurningar voru lagðar fyrir hana. Hvorki er þó rætt við verjanda né saksóknara, og vísun í „fræga dánarfregn í Morgunblaðinu“ stendur án skýringar, svo lesandinn veit ekki hvað við er átt.
Dómsfréttir krefjast sérstakrar varfærni meðan sekt er ósönnuð. Efniviðurinn hér er traustur, en framsetningin hallast að túlkun ákæruvaldsins í stað þess að láta dóminn um matið.
