Skuggaleg skynsemi hagfræðinga
Skoðunargrein Stefáns Ólafssonar byggir á endursögn á ónafngreindum hagfræðingi í útvarpsviðtali og dregur af einni setningu hans víðtækar ályktanir um heila fræðigrein. Greinin er skýrt fram sett og höfundur gætir þess að ráðast ekki á persónuna, en hún er án talna og nafngreindra dæma.
Greinin er birt sem umræðuefni og verður því metin á forsendum röksemdafærslunnar. Þar liggur veikasti hlekkurinn í kjarnanum sjálfum: úr einni setningu ónafngreinds hagfræðings, um að ekki þyki skynsamlegt að skattleggja það sem gengur vel, dregur höfundur þá gagnályktun að hagfræðin vilji frekar skattleggja lágtekjufólk og skuldsett heimili. Þetta er ekki rökrétt niðurstaða heldur andhverfa sem sett er fram sem afhjúpun.
Heimildin er endursögn eftir minni úr útvarpsþætti, án beinnar tilvitnunar og án nafns. Lesandinn getur hvorki sannreynt orðalagið né samhengið, og öll greinin hvílir á því. Stefán tekur þó skýrt fram að maðurinn sé viðkunnanlegur og að ekki séu allir hagfræðingar sama sinnis; sú sanngirni er greininni til tekna.
Empírísku fullyrðingarnar standa berskjaldaðar. Að skattbyrði eignafólks sé lægri en launafólks, að gróðadrifin verðbólga sé vanmetin, að skattlagning hinna efnamestu væri öflugra verðbólgutæki en vextir: allt eru þetta umdeilanleg atriði sem höfundur hefur sjálfur rannsakað árum saman, en hér fylgja engar tölur og engar tilvísanir. Fullyrðingarnar eru ekki sannreynanlegar innan greinarinnar sjálfrar.
