Háskólar eru úti í miðri gervigreindaránni
Greinin fjallar um hvernig Háskóli Íslands og Háskólinn í Reykjavík hafa breytt námsmati vegna gervigreindar. Skólarnir leggja meiri áherslu á munnlegt mat og lokapróf í lokuðu umhverfi. Rætt er við sviðsstjóra kennslusviðs HÍ og aðstoðarrektor HR, og vísað er til erlendrar rannsóknar um áhrif gervigreindar á námsárangur.
Kínverska rannsóknin á 26.000 nemendum er veigamesta talan í greininni, en hún kemur úr annarri hendi. Lesandinn fær hvorki nafn rannsakenda né birtingarstað, aðeins að um hana hafi verið fjallað í New York Times. Strax á eftir kemur fullyrðingin „Þessi þróun er ekki einskorðuð við Kína“ án nokkurs stuðnings. Hún hvílir í raun á orðum sviðsstjóra HÍ um betri heimadæmi og lakari próf, sem eru athugun hennar en ekki mæld gögn.
Styrkur greinarinnar felst í tveimur nafngreindum viðmælendum í ábyrgðarstöðum við stærstu háskólana. Fréttamaður spyr auk þess eftirfylgnispurninga um fjarnám og um þá færni sem kann að tapast. Lofsvert er að tekið sé fram að opinberar tölur um svindl liggi ekki fyrir; hins vegar kemur ekki fram hvort skólarnir hafi verið beðnir um slíkar tölur.
Stærsta eyðan eru nemendurnir sjálfir. Frásögnin af nemendum sem taka upp skjáinn af ótta við ásakanir byggir á afspurn („Ég hef meðal annars heyrt“) og kallar beint á rödd nemenda eða Stúdentaráðs. Án hennar er myndin dregin upp frá sjónarhóli stjórnenda eingöngu.