Um sið­ferði og veiði

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka; krafan um jafnvægi er þar af leiðandi minni. Höfundur sýnir hugrekki með því að gagnrýna ríkjandi stefnu í eigin iðkendahópi og kynnir sig sjálfur sem „síðmiðaldra vel stæðan karl" sem hefur stundað veiðiskap í hálfa öld, sem eykur trúverðugleika hans sem gagnrýnanda. Styrkur greinarinnar felst í því að vísa í fleiri en eina heimild: lög um velferð dýra, grunngildi SKOTVÍS, gögn Hafrannsóknarstofnunar um leiðréttan laxafjölda (18.300 laxar), norskar rannsóknir (10-17% dánartíðni) og kenningar Jóns Kristjánssonar fiskifræðings. Vatnsdalsá er notuð sem áþreifanlegt dæmi og tölur um veiðifjölda þar (287 fiskar) eru nefndar sérstaklega. Það sem vantar er hins vegar allnokkuð. Norsku rannsóknirnar eru ekki tilgreindar nánar; hvorki eru nefndir höfundar né birting, sem gerir lesendum erfitt að sannreyna töluna um 10-17%. Sama máli gegnir um fullyrðinguna um dýraverndarlög í Þýskalandi, Sviss og Austurríki: vísað er í „Tierschutzgesetz" en ekki í tiltekna lagagrein eða dóm, og sú mynd sem dregin er upp er nokkuð einföldari en raunveruleg framkvæmd þessara laga. Höfundur gerir lítið úr mótrökunum fyrir „veiða og sleppa" og útskýrir þau í stuttu máli áður en hann vísar þeim á bug; sterkari grein hefði tekist betur á við rökin um loftslagsáhrif og stofnvernd. Orðanotkun eins og „dýranið" og „tilgangslaus sjálfsupphafning" er kröftug en grefur undan málflutningi höfundar með of tilfinningalegum tón. Í heildina er þetta vel skrifuð og sæmilega studd skoðanagrein sem nýtur góðs af skýru viðmiðunarkerfi höfundar, en ítarlegri tilvísanir hefðu gert hana áhrifameiri.