Varar við „barni síns tíma“
Fastur ritstjórnardálkur Viðskiptablaðsins sem styður sig við nafngreinda gagnrýnendur bankaskattsins, meðal annars Gylfa Magnússon, og tölur frá Viðskiptaráði. Röksemdafærslan er skýr í byrjun en síðasta efnisgreinin hnýtir saman ólíka hluti á hátt sem stendur ekki undir sér.
Dálkurinn er birtur sem ritstjórnarefni, og því er ekki krafist jafnvægis, heldur rökfestu. Þar liggur helsti bresturinn í lokaefnisgreininni: fullyrt er að kostnaður af almannatryggingabreytingunum sé „að byrja að koma í ljós“ og í næstu andrá er vitnað í 35 milljarða aukningu þar sem þyngst vega sjálfvirkar hækkanir örorku- og ellilífeyris um ríflega 7%. Sjálfvirk verðtenging er ekki kostnaður af lagabreytingu. Hér eru tvö atriði látin renna saman til að styrkja ályktun sem hvorugt þeirra ber eitt og sér.
Heimildirnar sjálfar eru nafngreindar og því sannreynanlegar í prinsippi, en tilvísanirnar eru lausar í reipunum. Hvar Gylfi lét orðin falla kemur ekki fram, og orðalagið „eins og rifjað var upp nýlega“ um Þorgerði Katrínu er of óljóst til að lesandi geti gengið að upprunanum.
Greining Viðskiptaráðs er notuð sem hlutlaus mæling án þess að staða ráðsins sem hagsmunasamtaka atvinnulífsins sé nefnd. Þá er ekkert reynt að takast á við þau rök sem færð hafa verið fyrir hækkuninni; dálkurinn telur upp gagnrýnendur fremur en að prófa mótbárur.
