Þýskur unglingur rannsakaður fyrir að kalla Olaf Scholz „fant“ á netinu – Snorri hefur áhyggjur af vaxandi ritskoðun í Evrópu

Stærsta vandamálið við þessa grein er samspil forms og efnis. Hún er birt sem ritstjórnarefni en framsetningin er langt frá hlutlausri fréttamennsku: undirliggjandi röksemdafærsla stýrir allri umfjölluninni í eina átt, þ.e. að evrópsk yfirvöld séu að kæfa tjáningarfrelsi. Engin rödd fær að svara fyrir hina hliðina; enginn lagalegur sérfræðingur er spurður um forsendur þýsku laganna, engin yfirvöld fengu tækifæri til andsvara og engin umfjöllun er um þau rök sem lágu að baki lagabreytingunum 2021. Þetta er alvarlegur jafnvægisgalli í grein sem gefur sig út fyrir að vera ritstjórnarefni frekar en skoðanapistil. Heimildalega byggir greinin á tveimur stoðum: frásögn unga mannsins af samfélagsmiðlum og ummælum Snorra Mássonar af hans eigin samfélagsmiðlum. Snorri er ekki kynntur sem faglegur sérfræðingur á sviðinu; lesandinn fær enga ástæðu til að meta trúverðugleika hans annað en að hann sé með samfélagsmiðlareikninga. Þýsku tilvikin, eins og „Schwachkopf"-málið og Heilbronn-málið, eru möguleg að sannreyna og bæta gildi fréttarinnar, en heimildir eru ekki tilgreindar beint. Tilvísun í þátt „60 mínútur" er gagnleg en ónákvæm: hvaða útgáfa þáttarins, hvenær var hann sýndur? Fyrirsögnin nefnir Snorra Másson sem einhvers konar viðmiðunarpunkt, sem dregur enn frekar úr fréttayfirbragði greinarinnar og breytir henni í vettvang fyrir sjónarmið hans. Ef þetta er ritstjórnarefni ætti greinin að veita lesandanum efni til eigin mats, ekki leiða hann í eina átt.