„Á dauða mínum átti ég frekar von“
Stjórnarformaður Bjargsins á Bakkafirði gagnrýnir formann byggðaráðs Langanesbyggðar fyrir að hafa í Fiskifréttum kallað vinnsluna sem fær sértækan byggðakvóta „dauðadæmda“. Formaður byggðaráðs svarar í eigin bréfi að ummælin hafi átt við almenna stöðu smærri fiskvinnslna en ekki Bjargið. Fréttin byggir á bréfum beggja og fundargerð byggðaráðs.
Tvö bréf og ein fundargerð bera fréttina, og blaðið vísar lesandanum beint á bréfin í heild. Slíkt gagnsæi er til fyrirmyndar: hver fullyrðing er rakin til nafngreinds bréfritara eða bókunar byggðaráðs og lesandinn getur sjálfur borið saman.
Jafnvægið er raunverulegt. Sigurður Ragnar fær nánast jafnmikið rými og Hilmar, og bókun byggðaráðs um að umbeðnar upplýsingar hafi ekki borist vegur upp á móti tölum Hilmars. Kjarni deilunnar er þó ummælin í Fiskifréttum, og þau sér lesandinn aðeins með augum Hilmars. Hefði blaðamaður vitnað orðrétt í upphaflegu fréttina mætti dæma sjálfstætt hvort átt var við Bjargið eða almenna stöðu. Tölur á borð við 29 prósent af 79 íbúum hefði einnig mátt bera saman við opinberar skráningar fremur en að láta þær standa sem útreikning annars aðilans.
Fyrirsögnin tekur dramatískustu tilvitnun annars aðilans, en inngangurinn nefnir strax svar byggðaráðsformanns. Engin eigin viðtöl eru tekin; fréttin endursegir skjöl vel en bætir litlu við.
