Líknarslæving, dánaraðstoð og rétturinn til að velja
Formaður Lífsvirðingar færir rök fyrir lögleiðingu dánaraðstoðar á Íslandi með því að bera hana saman við djúpa og samfellda líknarslævingu. Hún kallar jafnframt eftir gagnsæi um framkvæmd líknarslævingar hér á landi og vísar í rannsóknir, leiðbeiningar og skoðanakönnun máli sínu til stuðnings.
Burðarás greinarinnar er ein spurning: ef réttlætanlegt er að halda deyjandi manni sofandi fram að andláti, hvers vegna ekki dánaraðstoð? Höfundur gerir sjálf grein fyrir grundvallarmuninum, að markmið líknarslævingar sé að lina þjáningar en ekki að flýta andláti, en tekst aldrei á við hann. Mótrök sem þekkt eru í umræðunni, svo sem þrýstingur á viðkvæma hópa eða gagnrýni úr röðum fatlaðs fólks, fá ekkert rými. Í skoðanagrein er það ekki skylda, en röksemdin verður veikari fyrir vikið.
Heimildavinnan er hins vegar vönduð á mælikvarða skoðanagreina. Leiðbeiningar EAPC, rannsókn í Læknablaðinu og yfirlitsrannsókn í BMC Palliative Care eru allt staðfestar heimildir. Höfundur dregur heldur ekki of víðtækar ályktanir: hún tekur fram að könnunin í Læknablaðinu hafi verið gerð meðal almennings og að frásagnir aðstandenda sanni ekki að rangt hafi verið staðið að meðferð. Slík varfærni er til fyrirmyndar.
Könnun Maskínu var unnin fyrir samtök höfundar. Það kemur fram, sem er heiðarlegt, en orðalag spurningar vantar. Tölur um hlutfall dánaraðstoðar í Hollandi og Québec eru án tilvísunar.
