Tvær stúlkur sýknaðar af ákæru um líkamsárás eftir klúður lögreglu, ákæruvalds og dómara

Greinin byggir á dómskjali sem aðalheimild og tilvitnir beint í orð dómara, sem gefur lesandanum möguleika á að sannreyna efnið. Tímalína málsins er vel reifuð og sýnir skýrt hvar tafir urðu hjá lögreglu, ákæruvaldi og dómi. Þetta er í grunninn vel unnin frétt sem styðst við opinber gögn. Það sem dregur úr einkunn er þrennt. Í fyrsta lagi er enginn aðili beðinn um andsvör: hvorki lögregla, ákæruvald né dómstóll fá tækifæri til að skýra tafirnar frá sínum bæjardyrum. Fyrirsögnin notar orðið „klúður" og lokaefnisgreinin leggur mat á mistökin sem þríþætt klúður, en ekkert af þessu er stutt af viðbrögðum þeirra sem mistökin gerðu. Í öðru lagi er framsetningin í fyrirsögn og neðanmáls nokkuð rýrandi: „stúlkur" er notað til skiptis við „konur" án samræmis, og orðið „klúður" í fyrirsögn er mat blaðamanns, ekki heimild eða dómara. Í þriðja lagi vantar samhengi: hversu algengt er í raun að fyrning rofni vegna tafa lögreglu? Greinin segir „ekki óþekkt" en styður það ekki við nein gögn eða fordæmi. Samt sem áður er kjarni fréttarinnar vel heimilaður og nothæfur sem upplýsingagjöf.