Vilhelm Jónsson skrifar: Borgarlínan – hver borgar þegar reikningurinn springur út?

Greinin er birt sem lesendagrein, sem er mikilvægt samhengi: hún er skoðun einkaaðila, ekki ritstjórnarefni. Slík grein á að vera metin á gæðum rökstuðningsins og heiðarleika málflutningsins, ekki á fjölda heimilda eða jafnvægi milli sjónarmiða. Á þeim forsendum er málflutningurinn skýr og rökrétt uppbyggður: höfundur dregur saman almennt vantraust á opinberum framkvæmdum, bendir á reynslu af kostnaðarsprengingum, einkum nýjan Landspítala, og spyr hvort forsendur Borgarlínunnar standist íslenskar aðstæður. Röksemdafærslan er þó á mörgum stöðum almennt orðuð; höfundur segir tölur „ágiskanir" og kostnaðarmat byggt á „vonum" en leggur aldrei fram neinar tölur sjálfur, hvorki upprunalegar áætlanir né endurskoðaðar. Hann nefnir Landspítalann sem dæmi um kostnaðarsprengingar en tilgreinir enga upphæð, enga heimild og engan tímaramma. Það veikir rökstuðninginn; lesandinn fær tilfinningu í stað staðreynda. Þá er framsetning greinarinnar nokkuð einhliða: höfundur viðurkennir stuttlega að „flestir vilja betri samgöngur" en tekur aldrei á þeim rökum sem hafa verið sett fram verkefninu til stuðnings, svo sem ávinningi af minni losun, fólksfjölgun á höfuðborgarsvæðinu eða niðurstöðum úttekta sem hafa verið gerðar. Gagnrýni á opinber verkefni er bæði lögmæt og nauðsynleg, en sem skoðanaskrif eru rökin hér frekar grunn: þau byggja meira á tilfinningu um vantraust en á sérgreindum gögnum. Sem skoðanagrein er þetta ásættanleg umræðugrein, en henni hefði orðið mun sterkari með a.m.k. einhverjum tilvísunum í raunverulegar tölur eða opinber gögn.