Schumpeter og Samfylkingin

Greinin er birt sem lesendagrein eða skoðun, en í raun er hún leiðari Viðskiptablaðsins, sem breytir ekki grundvallarmatsviðmiðunum: metið er rökstuðningur og hugverkleg heiðarleiki. Röksemdafærslan hvílir á skemmtilegri hliðstæðu við Schumpeter, en notkun hennar er of einföld. Kennilega taldi Schumpeter að menntastéttin myndi grafa undan markaðshagkerfinu af hugmyndafræðilegum ástæðum, en greinin beitir þessari hugmynd sem skáldskaparlegum vopnum gegn allri efnislegri gagnrýni á samþjöppun í sjávarútvegi, án þess að gera greinarmun á hugmyndafræðilegri andúð og lögmætri umræðu um fákeppni. Tölulega er greinin ekki illa í fari: hún vísar í skýrslu Samfylkingarinnar, tilgreinir 130 milljarða í óskyldum fjárfestingum og setur þá tölu í samhengi við 6.350 milljarða í eigin fé viðskiptahagkerfisins samkvæmt Hagstofunni. Þetta er raunhæft samanburðargildi. Veikleikinn felst í hinu sem er sleppt: greinin gerir enga tilraun til að mæta meginkjarna skýrslunnar, sem snýst ekki eingöngu um fjárhæðir heldur einnig um samþjöppun valds og áhrifa. Dagur B. Eggertsson er eingöngu tekinn beinum tilvitnunum til þess að hæðast að orðum hans, en engu raunverulegu mótbári úr skýrslunni sjálfri er mætt með efnislegum rökum. Fullyrðingin um að „kortlagningar" séu „óskiljanlegar" er sett fram sem augljós staðreynd frekar en sem mat höfundar. Sem skoðanagrein er þetta ágætlega skrifað og notar skýr gögn, en rökstuðningurinn er á köflum of bókstaflegur og forðast að mæta sterkustu rökunum sem hann ætlar sér að hrekja.