Landsbankamálið gæti kostað ríkið hundruð milljóna
Greinin fjallar um mögulegan málskostnað í Landsbankamálinu þar sem sjötíu eru ákærðir, flestir fyrir peningaþvætti. Rakið er hvernig peningaþvætti af gáleysi er skilgreint í hegningarlögum og lögmenn segja að flestum sakborningum væri hagkvæmast að játa sök. Blaðamaður áætlar að málsvarnarlaun gætu numið 350 milljónum króna og að stór hluti þeirra lendi á ríkinu.
„Ekki er óvarlegt að áætla“: á þessu orðalagi hvílir fyrirsögnin. Talan 350 milljónir er reikningsdæmi blaðamannsins sjálfs, fimm milljónir á hvern verjanda margfaldaðar með sjötíu. Hvergi kemur fram hvaðan fimm milljóna viðmiðið kemur. Hvorki er vísað í dómaframkvæmd um málsvarnarlaun í sambærilegum málum né leitað til Dómstólasýslunnar eða Héraðssaksóknara. Matið kann að vera skynsamlegt, en lesandinn getur ekki sannreynt það og fyrirsögnin gerir ágiskun að frétt.
Lagaskýringin er hins vegar vel unnin. Ákvæði hegningarlaga um peningaþvætti af gáleysi er rakið skýrt og ákæran sjálf, 149 blaðsíður, er traustur grunnur.
Raddflóra greinarinnar er einsleit. Einn nafngreindur lögmaður og annar nafnlaus mæla báðir með játningu, og Stefán Karl veltir jafnvel upp þeim möguleika að mæta ekki til þingfestingar. Enginn verjandi í málinu sjálfu fær orðið. Ekkert sjónarmið um rétt ákærðra til varnar, eða um að einhverjir þeirra kunni að vera saklausir, er reifað. Útkoman hljómar nánast sem ráðgjöf til sakborninga fremur en úttekt á kostnaði ríkisins.
