Dregur til tíðinda

Greinin er birt undir merkjum skoðunar og ber að meta á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Höfundur er nafngreindur rithöfundur og gerir engan leyndarmál úr afstöðu sinni; þetta er rökstudd, afdráttarlaus pólitísk ritgerð. Á þeim forsendum stendur hún vel: rökin eru fjölþætt, ná til efnahagslegra samanburðartalna, sögulegra dæma og alþjóðastjórnmála. Tilvísanir í sannreynanlegar staðreyndir, eins og frétt BBC um hamingju Finna frá 19. mars eða grein í Morgunblaðinu 11. maí, gefa lesandanum færi á að kanna grundvöll fullyrðinga. Samanburður hagkerfa (ESB, Kína, Þýskalands, Rússlands) er í stórum dráttum í samræmi við alþjóðleg gögn, þótt ekki sé vitnað til tiltekinnar tölfræðiheimildar.

Veikleikar eru þó til staðar, metnir á mælikvarða skoðanagreina. Höfundur gerir andstæðingum sínum lítið til heiðurs sem rökþænkandi aðila; þeir eru „sauðir á garða" og úr penna þeirra streymir „fullyrðingarusl." Slík háðsyrði eru honum góðs réttar sem stílbrögð, en þau veikja röksemdafærsluna sjálfa þar sem engin efnisleg mótbára andstæðinga er tekin upp og hrekkt á hennar eigin forsendum. Til dæmis er sjónarmiðið um fullveldisafsal vísað á bug með kaldhæðni fremur en ítarlegri lagalegri greiningu á valdaframsali innan ESB. Umfjöllunin um Ólaf Ragnar Grímsson byggist á minni höfundar af einu sjónvarpsviðtali („svo ég muni"), sem er heiðarlegur fyrirvari en samt veikur grundvöllur fyrir harðorðar túlkunir á afstöðu fyrrverandi forseta. Kaflinn um Trump og Grænland er ítarlegur en fer á köflum í endursögn af þekktum atburðum fremur en að knýja aðalröksemdinni um ESB-aðild áfram. Þar verður greinin of löng miðað við rökþráðinn. Á heildina litið er þetta vel skrifuð skoðanagrein með skýra afstöðu og nægilegum tilvísunum til að lesandinn geti fylgst með, en styrkur hennar fellst frekar í tungumálinu en í djúpri rökvísi.