Hvað ef mamma og pabbi geta ekki hjálpað?
Formaður BHM og forseti LÍS halda því fram að íslenskt ungt fólk sé háðara efnahag foreldra sinna en jafnaldrar á Norðurlöndum, bæði í námi og á húsnæðismarkaði. Þær byggja á EUROSTUDENT VIII, könnun Félagsvísindastofnunar og gögnum HMS og kalla eftir betri námsstuðningi, fleiri stúdentaíbúðum og óhagnaðardrifnu leiguhúsnæði.
Höfundar gera það sem fáir skoðanagreinahöfundar gera: þær benda sjálfar á takmörk eigin gagna. Þær segja berum orðum að 54% talan skýri ekki hvers vegna fólk hafi ekki leigt. Lækkandi meðalaldur fyrstu kaupenda rýna þær líka af sanngirni, því meðaltalið nær aðeins til þeirra sem komast inn á markaðinn. Í pistlinum er greinin birt sem skoðun, og þar er slíkur heiðarleiki gagnvart gögnum verðmætur.
Heimildirnar eru nefndar og hægt að fletta þeim upp. Könnun Félagsvísindastofnunar náði þó aðeins til félagsfólks í stéttarfélögum háskólamenntaðra. Lesandinn fær ekki að vita hvort BHM lét gera hana, og úrtakið er varla lýsandi fyrir ungt fólk almennt. Sá fyrirvari hefði átt heima í textanum.
Samanburðurinn við Norðurlönd er sterkasti hlekkurinn en jafnframt sá veikasti. Námsstuðningskerfin eru ólík að uppbyggingu, til dæmis hvað varðar hlutfall styrkja og lána, og fullyrðingin um „óaðgengilegri“ leigumarkað stendur án gagna. Hagsmunir höfunda koma fram í lokin, sem er til fyrirmyndar.
