„Mér þótti mjög vænt um hana“
Dómsfrétt úr Héraðsdómi Reykjaness þar sem fyrrverandi stjúpdóttir Írisar Helgu Jónatansdóttur ber vitni í máli þar sem Íris Helga er ákærð fyrir umfangsmikið umsáturseinelti gegn níu brotaþolum. Greinin rekur vitnisburð stúlkunnar, lýsingar hennar á áreiti og ótta, og getur þess að verjandi hafi ekki spurt vitnið spurninga.
„Sem allir reyndust gerviaðgangar.“ Þarna sést veikasti blettur greinarinnar: fullyrðing úr vitnisburði rennur yfir í frásögn blaðamannsins og birtist sem staðreynd. Víðast hvar gætir hann sín með orðalagi á borð við „á að hafa“ og „segist“. Sú varkárni er þó ekki stöðug, og það skiptir máli í sakamáli sem enn er til meðferðar.
Sem dómsfrétt er greinin traust að grunni til. Blaðamaðurinn var viðstaddur aðalmeðferð, vitnar beint í vitnið og getur þess að verjandi hafi kosið að spyrja ekki. Frétt af einstökum vitnisburði þarf ekki að mæta hverju orði með andsvari, enda er réttarsalurinn sjálfur vettvangur beggja aðila.
Engu að síður vantar grunnupplýsingar sem lesandi á rétt á: hvort Íris Helga neiti sök, hver ákæruatriðin séu nánar og hvað fleiri vitni hafi borið. Fyrirsögn, millifyrirsagnir og lýsingar á gráti beina athyglinni að tilfinningum fremur en málinu sjálfu. Ákærð kona er nafngreind en lesandinn heyrir aðeins frásögn vitnis ákæruvaldsins.
