Þegar faglegt sjálfstæði verður að neitunarvaldi
Skoðanagrein á Vísi þar sem byggingarmeistari heldur því fram að framkvæmdastjóri lækninga SÁÁ hafi ítrekað beitt uppsögn sinni sem þrýstitæki gegn stjórn samtakanna. Röksemdafærslan hvílir á opinberum atburðum, en tengir tvö atvik saman í „mynstur“ og kallar samhljóða frásagnir þriggja stjórnenda vísbendingu um samstillingu. Höfundur gerir þó þá kröfu til stjórnarinnar að hún birti gögn líka.
Greinin er birt sem skoðanaskrif og verður metin sem slík. Styrkur hennar liggur í einni skýrri kröfu sem beint er í báðar áttir: sá sem fullyrðir að farið hafi verið yfir mörk verður að sýna hvar mörkin lágu, og stjórn SÁÁ verður sömuleiðis að leggja fram tímalínu og gögn. Greinarmunurinn á afskiptum af klínískri meðferð annars vegar og fyrirmælum um rekstur, mannafla og samninga hins vegar er réttilega dreginn fram.
Veikleikinn er þar sem höfundur bregður út af eigin sönnunarkröfu. Að þrír stjórnendur lýsi atburðum á svipaðan hátt er sett fram sem vísbending um samstilltan málflutning; jafn eðlileg skýring, að þau hafi orðið vitni að því sama, er ekki nefnd. Orðalagið „Það sýnir að“ ber miklu meiri þunga en rökin standa undir. Tvö atvik með sex ára millibili eru heldur veikur grunnur undir „mynstur“.
Þá er ónefnt að trúnaðarskyldur um starfsmannamál geta beinlínis girt fyrir birtingu þeirra gagna sem kallað er eftir. Loks er tengsl höfundar við SÁÁ hvergi skýrð, þótt þekking hans á innri stjórnskipulagi samtakanna sé greinileg.
