Hefur Ísland „sæti við borðið“ nú þegar?

Greinin er birt sem frétt en er í raun samantekt á sjónvarps- eða hlaðvarpsþætti, Spursmálum, þar sem tveir stjórnmálamenn tókust á. Sem slík uppfyllir hún grunnkröfur um jafnvægi: báðar hliðar fá rými og rök beggja eru sett fram í eigin orðum. Það er jákvætt. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi er framsetningin nánast alfarið endursögn á rökum tveggja stjórnmálamanna, án þess að blaðamaður leggi eitthvað sjálfstætt til; engin ytri heimild er nefnd til að staðfesta eða setja í samhengi fullyrðingar hvors um sig. Dagbjört segir að erfitt sé að nefna dæmi þar sem Ísland hafi breytt evrópskri löggjöf, en blaðamaður kannar ekki hvort slík dæmi séu til. Lilja nefnir undanþágurnar frá reglum um fjármagnsflæði eftir hrun sem sönnun þess að EES-samningurinn virki, en ekkert samhengi er veitt um hvort sú undanþága hafi verið óumdeild eða hvort aðstæðurnar hafi verið svo sérstæðar að þær eigi ekki við almennt. Blaðamaður hefði getað vísað í fræðilega umfjöllun eða viðhorf EFTA-stofnana til að dýpka umræðuna. Í öðru lagi er fyrirsögnin sett fram sem opin spurning, sem er ágætt, en greinin svarar henni aldrei með sjálfstæðri greiningu; lesandinn fær tvær andstæðar skoðanir án þess að geta metið hvort hafi sterkari stoðir. Þetta er ekki gallað fréttaskrif, en það er frekar þunnt sem sjálfstæð blaðamennska.