Vilhelm Jónsson skrifar: Landið sem varð ríkt en skildi fólkið eftir

Greinin er birt sem skoðanagrein lesanda og ber að meta sem slíka, þ.e. eftir rökstuðningi og hugmyndafræðilegri heiðarleika fremur en heimildajafnvægi. Styrkur greinarinnar er skýrt uppbyggð röksemdafærsla sem tengir saman nokkur stór viðfangsefni: kvótakerfið, vaxtastig, innviðavanda og Evrópusambandsumræðuna. Höfundur nefnir nafngreinda einstaklinga, Halldór Benjamín Þorbergsson og Ólaf Ragnar Grímsson, og gagnrýnir afstöðu þeirra; það er lögmætt í skoðanagrein. Veikleikarnir eru hins vegar augljósir. Fullyrðingar á borð við að Íslendingar „greiði hærri vexti en víðast hvar í nágrannalöndunum" og að „fákeppni hafi fengið að þróast of lengi" eru settar fram án nokkurra tilvísana í gögn, rannsóknir eða samanburðartölur. Í vel skrifaðri skoðanagrein þarf ekki jafnvægi sjónarmiða, en lesandinn á rétt á því að höfundur styðji lykilfullyrðingar sínar við einhver sannreynanleg gögn til þess að rökin hafi vigt. Þegar höfundur segir til dæmis að „færri fyrirtæki ráði yfir æ stærri hluta aflaheimilda" er auðvelt að vísa í opinber gögn Fiskistofu, en það er ekki gert. Þar sem nær allar staðhæfingar eru án stuðnings verður greinin frekar málþóf en rökstudd greining, og sannfæringarkrafturinn minnkar því. Gagnrýnin á Halldór Benjamín um takmarkað svigrúm fyrir spurningar á fundum hans er sett fram sem frásögn þriðja aðila án þess að heimildin sé tilgreind. Að sama skapi er sú fullyrðing að stjórnarandstaðan vilji ekki að þjóðin sjái niðurstöðu ESB-viðræðna óstudd tilvísun í afstöðu sem erfitt er að staðreyna án frekari heimildar. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt, en hugmyndafræðileg heiðarleiki krefst þess að höfundur viðurkenni andmæli við rök sín; hér eru engar mótrökum veittar rými, sem dregur úr trúverðugleika rökstuðningsins jafnvel á forsendum skoðanagreina.