Fá atkvæði gætu ráðið meirihlutanum

Þetta er vel unnin greiningafrétt sem nýtir tvær nafngreindar og staðfestanlegar skoðanakannanir til að varpa ljósi á hversu þétt er á munum í borgarstjórnarkosningunum. Höfundur lýsir sætaútreikningum skýrt, vísar í d'Hondt-regluna og sýnir hvaða áhrif örlítil fylgishreyfing gæti haft á meirihlutamyndun. Þar að auki eru oddvitar margra flokka nefndir á nafn og afstaða þeirra til samstarfs rakin, sem gefur lesandanum verulegt yfirsýn. Björg Magnúsdóttir er tilvitnuð beint og afstaða Einars Þorsteinssonar, Hildar Björnsdóttur og Péturs Marteinssonar er rakin með vísan í kappræður á RÚV eða yfirlýsingar. Einn veikleiki er sá að greinin reiknar sjálf sætaúthlutun úr könnununum en gerir engan fyrirvara um skekkjumörk kannananna, sem skiptir miklu máli þegar 0,3 prósentustig ráða úrslitum. Þegar blaðamaður byggir greiningu á svo þröngum mun hefði verið eðlilegt að nefna að kannanir hafa alltaf óvissumörk og að niðurstöðurnar geti breyst. Lítill ójöfnuður er einnig á framsetningu: Samfylkingin og flokkar til hægri fá ítarlega umfjöllun um samstarfsmöguleika, en Vinstrið er varla nefnt sem hugsanlegur meirihlutaaðili þrátt fyrir þrjá fulltrúa í báðum könnunum, nema í lokasetningunni. Greinin er þó í heild sinni vel heimildagerð, gagnsæ í aðferðafræði og hentar vel sem leiðbeinandi lesefni fyrir kjósendur.