Sigurður Hólmar Jóhannesson skrifar: Samfélag sem samþykkir lögbrot

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og á því fyrst og fremst að meta hana út frá rökstuðningi og heiðarleika málflutnings. Kjarni greinarinnar er skýr: fatlað fólk og fjölskyldur þess búa við kerfi sem brýtur gegn eigin lögum án afleiðinga. Þetta er rökstuðningur sem margir þekkja og höfundur styður hann meðal annars við eigin reynslu, sem gefur textanum trúverðugleika sem vitnisburð. Samanburðurinn við barn sem væri synjað um skólagöngu er áhrifaríkur og beinir athygli að tvennum mælikvarða samfélagsins. Það sem veikir greinina sem skoðanaskrif er hversu almennar fullyrðingarnar eru. Höfundur segir sveitarfélög geta „eytt milljörðum í gæluverkefni" á meðan þau neita lögbundnum skyldum, en nefnir ekkert tiltekið dæmi, ekkert sveitarfélag, enga fjárhæð og engan úrskurð. Fullyrðingin um að „enginn missi starf" og „engin viðurlög taki gildi" stendur án tilvísunar í einstök mál eða úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála, sem hefðu getað styrkt röksemdarfærslu höfundar verulega. Einnig er yfirlýsingin um stjórnmálaflokka í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga sett fram sem staðhæfing án nokkurs rökstuðnings. Góð skoðanagrein þarf ekki hlutleysi en hún þarf kjöt á beinin: dæmi, tölur eða a.m.k. tilvísanir í þekkt mál. Textinn nær vel tilfinningalegri hreyfingu en er veikur sem rökfærsla vegna þessa skorts.