Barist fyrir breytingunum í nærri tvo áratugi

Stærsti veikleikinn er algjör skortur á jafnvægi. Blaðamaðurinn ræðir við tvo aðila sem báðir eru hlynntir breytingunni og enginn er spurður sem gæti haft efasemdir, til dæmis fulltrúi neytendaverndar, hagfræðingur á sviði lyfjaverðlagningar, eða jafnvel embættismaður í heilbrigðisráðuneytinu sem gæti útskýrt rökin að baki fyrri stefnu. Lágverðsstefnan eftir hrun var ekki sett af tilviljun; hún átti sér efnahagslegar og fjárlagalegar ástæður sem enginn fær að útskýra hér. Greinin virkar því fremur sem einhliða kynning á sjónarmiðum lyfjaiðnaðarins og lækna en sem sjálfstæð fréttaskýrsla. Annað atriðavert er fullyrðingin um að Ísland sé „6-8 árum á eftir" öðrum Evrópulöndum í lyfjaaðgengi. Steinunn Þórðardóttir viðurkennir sjálf að þetta sé „tilfinning" fremur en stutt gögnum, en blaðamaðurinn gerir engan reka að því að sannreyna þetta eða setja í samhengi, til dæmis með tilvísun í skýrslu eða tölfræði. Fyrirsögnin „Barist fyrir breytingunum í nærri tvo áratugi" tekur beinlínis sjónarhorn Frumtaka og er langt frá hlutlausri rammasetningu. Í heildina er fréttaflutningurinn einþættur og gefur lesandanum ekki tæki til að meta hvort breytingin er endilega skynsamleg eða hvort einhver kostnaðaráhrif fylgi henni.