Þjóðinni er að blæða út – og þetta á bara að reddast

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að metast á forsendum röksemdarfærslu og hugverklegrar heiðarleika. Styrk hennar er að höfundur gefur sig fram sem já-sinni og leynir ekki afstöðu sinni; lesandinn veit hvar hann stendur. Röksemdarfærslan er þó óvenjulega víð: verðtrygging, kvótakerfi, bankahagnaður, fæðuöryggi, vegakerfi og fjármögnun áróðursherferða eru allt rakin í sömu greininni án þess að nokkurt þeirra fái þá meðhöndlun sem þyngd fullyrðinganna kallar á. Þegar höfundur segir til dæmis að íslenskir meginvextir séu „margfalt hærri" en á evrusvæðinu væri auðvelt að nefna tölurnar; þegar hann talar um samþjöppun aflaheimilda eru engar tölur gefnar. Engum gagnrýnanda er haldið á lofti eða svarað beint, sem er ásættanlegt í skoðanagrein, en dregur úr sannfæringarkrafti þegar margar og sterkar fullyrðingar standa á eigin spýtur. Kaflinn um Namibíu og Samherja er vandaðastur að því leyti að höfundur viðurkennir takmarkanir einnar fordæmisúrlausnar, en hann nýtir engu að síður tilvísunina sem almenna niðurstöðu um eftirlit. Krafan um gagnsæi fjármögnunar í kosningabaráttu er áhugaverð en beinist einhliða að nei-hliðinni í orðalagi; setningin „sama regla á að gilda um já og nei" kemur seint og virkar sem varnaraðgerð frekar en jafnvægi. Sem skoðanastykki er greinin vel skrifuð og skýr í afstöðu, en hugverkleg heiðarleiki krefst þess að sterkustu fullyrðingarnar séu studdar einhverjum sannreynanlegum gögnum, og þar skortir greininguna á.