Erum við að grafa undan lýðræðinu?
Skoðanagrein á Vísi þar sem viðskiptafræðingur kallar eftir uppgjöri á upplýsingaumhverfi þjóðaratkvæðagreiðslunnar um ESB-viðræður. Höfundur gerir skýran greinarmun á staðreyndum, skoðunum og sviðsmyndum og leggur fram áþreifanlegar tillögur um gagnsæi í fjármögnun og stafrænum stjórnmálaauglýsingum. Nokkrar tilvísanir eru þó ósannreynanlegar innan greinarinnar.
Greinin er birt undir skoðanamerki og skal metin á rökum sínum. Sterkasti þátturinn er sá að höfundur beitir sama mælistiku á báðar fylkingar: hann gagnrýnir jafnt fullyrðingar um „Evrópuher“ og þá framsetningu já-sinna að evra myndi sjálfkrafa skila dönskum húsnæðisvöxtum. Þrískiptingin í staðreynd, skoðun og ýkta fullyrðingu er skýr og gagnleg, og höfundur hafnar sjálfur ríkisstofnun sem sannleiksdómara, sem er heiðarleg viðurkenning á takmörkum eigin röksemda.
Tilvísanirnar í ÖSE/ODIHR eru hins vegar burðarvirki greinarinnar en ósannreynanlegar innan hennar. Lesandinn fær ekki að vita hvaða yfirlýsing eða undanfaraskýrsla liggur að baki því að stofnunin hafi „lýst miklu trausti“ og talið ástæðu til að skoða fjármögnun kosningabaráttunnar. Ein slóð eða dagsetning hefði kostað eina línu.
Verra er innskotið „Hér má líka taka dæmið um 50 milljarðana“, sem er skilið eftir óútskýrt. Þar dettur röksemdafærslan niður í miðju kafi einmitt þar sem höfundur er að krefjast nákvæmni af öðrum.
Að lokum er ójöfn þyngd í dæmavalinu: gagnrýnin á nei-hliðina er orðuð með beinum tilvitnunum, en gagnrýnin á já-hliðina er almennari. Niðurstaðan, „semjum fyrst“, er auk þess afstaða annars fylkingarinnar, sem dregur nokkuð úr hlutleysisstöðunni sem greinin gefur sér.
